Köy Enstitülerinde Sanat Eğitimi ve Toplumsal Dönüşümün Hikayesi - Davun, Banu (Çağdaş Türk Resim Sanatı ve Güncel Yaklaşımlar, 2024)
Türkiye'nin eğitim tarihinde mihenk taşı olan Köy Enstitüleri, 1940'lı yıllarda Millî Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel'in öncülüğünde kuruldu. Türkiye'nin modernleşme çabalarının sembolü olan Köy Enstitüleri, köylerde ve diğer kırsalda eğitim seviyesini yükseltmeyi, eğitimde fırsat eşitliğini sağlamayı, tarımı modernleştirmeyi ve çağdaşlaşma sürecindeki toplumsal dönüşümü hedeflemiştir. İsmail Hakkı Tonguç'un uygulamaya geçirdiği eğitim projeleri sonucunda açılan köy enstitüleri, kırsalda yaşayan öğrencilerin eğitimden, sanata kadar her alanda kız erkek ayrılmaksızın cinsiyet ve fırsat eşitliğine kavuşmalarını sağlamak, köylerin kalkınmasına destek olmak, teorik ve pratik eğitimi birleştirerek sadece teorik eğitim değil, aynı zamanda sanat dersleri aracılığıyla özgüven kazanmalarını, estetik duyarlılıklarını artırmalarını ve yaratıcılıklarını geliştirmelerini amaçlamıştır. Sanat eğitimi, öğrencilere müzik, resim, tiyatro gibi alanlarda geniş bir uygulamalı eğitim sunarak kültürel, yaratıcı ve estetik gelişimlerini desteklemiştir. Spor müsabakaları, müsamere ve sergi gibi kültürel etkinliklerle de toplumsal dayanışmanın temel ögesi olan köylerdeki geleneksel değerleri yaşatmaya katkı sağlaması açısından önemlidir. Bu makalenin amacı, Türkiye'nin eğitim tarihinde önemli bir iz bırakan Köy Enstitüleri'nin, özellikle sanat eğitimi üzerinden kırsal kalkınma ve toplumsal dönüşümdeki önemine dikkat çekmektedir. Köy Enstitüleri'nin kuruluş amacını, işleyişini ve sistemli eğitimi ile öğrencilere kazandırdığı sosyo-kültürel yapısı üzerinde durmaktadır. Makalenin önemi, Köy Enstitüleri'nin eğitimde fırsat eşitliği sağlama, kırsal kesimdeki gençlere çağdaş bir eğitim imkanı sunma ve toplumsal gelişimde öncü bir rol üstlenme çabalarını vurgulayarak, Türkiye'nin eğitim sistemi ve toplum yapısındaki değişimlere ışık tutmasıdır. Ayrıca, sanat eğitiminin öğrencilerin duygusal, estetik ve kültürel gelişimine nasıl katkı sağladığını anlatarak, sadece bilgi aktarmakla kalmayıp öğrencilerin bireysel ve toplumsal açıdan zenginleşmelerini nasıl desteklediğini analiz etmektedir. Makale, Köy Enstitüleri'nin Türkiye'nin eğitim tarihindeki yerini vurgulayarak, bu tarihi dönemi anlamak ve değerlendirmek isteyen okuyucular için önemli bir kaynak olma hedefi taşımaktadır. The Village Institutes, established in the 1940s under the leadership of Minister of National Education Hasan Âli Yücel, stand as a milestone in Turkey's educational history. Serving as a symbol of Turkey's modernization efforts, the Village Institutes aimed to elevate the level of education in villages and rural areas, ensure equal educational opportunities, modernize agriculture, and contribute to the societal transformation in the process of modernization. Initiated by the educational projects implemented by Ismail Hakkı Tonguç, the Village Institutes aimed to provide gender and equal opportunities to rural students in every field, from education to art, without discrimination between boys and girls. The institutes sought to support the development of villages by combining theoretical and practical education, aiming not only for theoretical knowledge but also for the enhancement of self-confidence, increased aesthetic sensitivity, and the development of creativity through art courses. Art education, offering practical training in areas such as music, painting, and theater, contributed to the cultural, creative, and aesthetic development of students. Cultural activities like sports competitions, performances, and exhibitions played a significant role in sustaining traditional values and fostering social solidarity in villages. The purpose of this article is to draw attention to the significance of Village Institutes, which left a lasting impact on Turkey's educational history, particularly emphasizing their role in rural development and societal transformation through art education. The article focuses on the founding purpose, functioning, and systematic education provided by Village Institutes, highlighting their socio-cultural structure. The importance of the article lies in underlining the efforts of Village Institutes to ensure equal opportunities in education, provide contemporary education to rural youth, and take a pioneering role in societal development, shedding light on changes in Turkey's education system and societal structure. Additionally, by analyzing how art education contributes to students' emotional, aesthetic, and cultural development, the article aims to demonstrate that it goes beyond mere knowledge transfer, actively supporting students in their individual and societal enrichment. The article serves as a valuable resource for readers interested in understanding and evaluating this historical period in Turkey's education.